kung anu-ano lang

Ito na ang unang yugto ng BABUPIMA, o Bagong Buhay sa Pagiging Isang Mag-aaral. Ang tatalakayin sa yugtong ito ay tungkol sa pagpasok sa mga klase sa wastong oras.

Hindi ko maikakaila na ako ay laging nahuhuli sa aking mga pinakaunang klase sa isang araw. Gaya niyo (malamang ay pasaway rin kayo kung binabasa niyo ‘to ngayon), marami rin akong mga dahilan. Nandiyan ang walang kamatayang traffic, ang magarbong pila sa sakayan ng jeep sa SM ng Hilaga, o ang whadda**** na traffic sa Karipoonan, o ang hindi ko kayang bumangon sa lubos na puyat. Tama na, itigil na ang lubos na malikhain nating mga utak sa paggawa ng mga dahilan upang bigyang katuwiran ang pagiging huli sa klase.

May isang napakapayak at madaling kasagutan sa lahat ng ating mga suliranin. Gumising ng higit na maaga. Ang aking tiktilaok na kilala sa tawag na tugbit (o cellphone) ay patitilaukin ko na ng 30 minutong mas maaga kaysa sa nakasanayan.

Idagdag pa rito ay ang pag-iwas sa pagpupuyat para sa mga hindi makabuluhang bagay. Kung hindi naman ito mahalaga, ipagpaliban na lamang at matulog na upang magising ng higit na maaga. Gawin na lang ang kabulastugang ito sa ibang mas naaangkop na panahon. Sa mga mahilig naman sa porn, itulog niyo na lang muna at gumising ng higit na maaga at doon na lang maghagilap ng inyong munting kaligayahan sa internet nang sa pagtapos niyo ay handa na kayong gamitin ang natitira niyong lakas upang kumilos at maghanda sa pagpasok sa paaralan/pamantasan.

Nawa’y ating ugaliin ang pagpasok sa wastong oras dahil ito ay pagpapakita ng paggalang sa ating mga guro. Kahit pa gaano natin kaayaw sa kanila, kailangan e, dahil kung hindi tayo magbibigay galang, hindi rin tayo igagalang ng iba.